Selefin hayatı · Sayfa 20

حال السلف عند الموت: عن عمر بن قيس عن معاذ بن جبل رضى الله عنه قال لما حضره الموت قال: انظروا أصبحنا؟ قال: فأتي فقيل: لم نصبح حتى أتي في بعض ذلك فقيل له: قد أصبحت. فقال: أعوذ بالله من ليلة صباحها النار، مرحبًا بالموت مرحبًا، زائر مُغَيَّب، حبيب جاء على فاقة، اللهم إني قد كنت أخافك، وأنا اليوم أرجوك، إنك لتعلم أني لم أكن أحب الدنيا وطول البقاء فيها لِكَرْي الأنهار، ولا لغرس الأشجار ولكن لظمأ الهواجر، ومكابدة الساعات، ومزاحمة العلماء بالرُكَب عند حِلَق الذِكر. [صفة الصفوة 1/234].

Türkçe anlamı

Ölüm anında selef: Ömer b. Kays anlattı: Muâz b. Cebel (Allah ondan razı olsun) ölüme yaklaşınca “Sabah oldu mu?” diye sordu. Gelenler henüz olmadığını söylediler. Bir süre sonra biri “Sabah oldu” dedi. O şöyle dedi: “Sabahı ateşe götüren bir geceden Allah'a sığınırım. Hoş geldin ölüm, hoş geldin! Uzun zamandır gelmeyen bir ziyaretçi, ihtiyaç vaktinde gelen bir sevgili! Allah'ım! Senden korkardım; bugün ise Sana ümit besliyorum. Sen biliyorsun ki ben dünyayı ve onda uzun yaşamayı kanallar kazmak veya ağaçlar dikmek için değil; sıcak oruç günlerinde susamak, ibadet saatlerinde gayret etmek ve zikir meclislerinde âlimlerle omuz omuza oturmak için sevdim.” [Sıfatü's-Safve 1/234].

Açıklama

Selefin hayatı derlemesinde aktarılan bir rivayet ve öğüttür.

Kaynak: Özgün kartın kaynaklarına bakınız.