Selefin hayatı · Sayfa 20

حال السلف عند الموت: ولما احتضر الربيع بن خثيم رحمه الله بكت ابنته، فقال: يا بنية لا تبكيه ولكن قولي: يا بشرى اليوم، لقي أبي الخير. فقيل له: ألا ندعو لك طبيبا؟ فقال: انظروا، ثم تفكَّر فقال: " وَعَادًا وَثَمُودَ وَأَصْحَابَ الرَّسِّ وَقُرُونًا بَيْنَ ذَلِكَ كَثِيرًا " [الفرقان: 38] فذكر من حرصهم على الدنيا ورغبتهم فيها، كانت فيهم مرضى، وكانت فيهم أطباء، فما أرى المداوي بقي، ولا المتداوى، هلك الناعت، والمنعوت له!. [موسوعة ابن أبي الدنيا 5/338، 339].

Türkçe anlamı

Ölüm anında selef: Rebî' b. Huseym (Allah ona rahmet etsin) ölürken kızı ağladı. “Kızım! Onun için ağlama; ‘Bugün müjde var! Babam hayırla karşılaştı’ de” dedi. Birisi “Sana hekim çağıralım mı?” diye sordu. “Bakın” dedi; sonra düşünüp “‘Âd'ı, Semûd'u, Ress halkını ve bunların arasında nice nesilleri de’ [Furkân 25:38]” ayetini okudu. Onların dünya hayatına düşkünlüklerini anlattı: Aralarında hastalar da hekimler de vardı. “Ne tedavi edeni ne tedavi edileni kalmış görüyorum; hastalığı tarif eden de kendisine tarif edilen de yok olup gitti.” [İbn Ebü'd-Dünyâ Ansiklopedisi 5/338–339].

Açıklama

Selefin hayatı derlemesinde aktarılan bir rivayet ve öğüttür.

Kaynak: Özgün kartın kaynaklarına bakınız.