İlme ve ilim ehline saygı

توقير العلم وأهله: عن أبي إسحاق الحربي أنه قال: كان هشيم بن بشير رجلاً كان أبوه صاحب صحناة(إدام يُتخذ من السمك الصغار)وكواميخ(نوع من الإدام)، فطلب ابنه هشيم الحديث واشتهاه، وكان أبوه يمنعه. فكتب الحديث حتى جالس أبا شيبة القاضي رحمه الله، وكان يناظر أبا شيبة في الفقه، فمرض هشيم، فقال أبو شيبة: ما فعل ذلك الفتى الذي كان يجيء إلينا؟ قالوا: عليل. فقال: قوموا بنا حتى نعوده، فقام أهل المجلس جميعًا يعودونه حتى جاؤوا إلى منزل بشير، فدخلوا إلى هشيم، فجاء رجل إلى بشير ويده في الصحناة. فقال: الحق ابنك، قد جاء القاضي إليه يعوده، فجاء بشير والقاضي في داره فلما خرج قال لابنه: يا بني قد كنت أمنعك من طلب الحديث، فأما اليوم فلا، صار القاضي يجيء إلى بابي، متى أمَّلْت أنا هذا؟ [المنتظم 9 / 89، 90].

Türkçe anlamı

Ebû İshak el-Harbî şöyle dedi: Hüşeym b. Beşîr’in babası sahne, yani küçük balıklardan yapılan katık, ve kevâmih, yani bir tür çeşni ticareti yapardı. Oğlu Hüşeym hadis arayıp ona rağbet etti; babası ise engel oldu. Hadis yazmayı sürdürdü; sonunda kadı Ebû Şeybe’nin (Allah ona rahmet etsin) yanında oturup onunla fıkıh müzakeresi yapmaya başladı. Hüşeym hastalandı. Ebû Şeybe “Bize gelen o gence ne oldu?” diye sordu. “Hasta” dediler. “Kalkın, ziyaret edelim” dedi. Meclisteki herkes kalkıp Beşîr’in evine kadar giderek Hüşeym’in yanına girdi. Beşîr’in eli sahnedeyken bir adam gelip “Oğluna git; kadı onu ziyarete geldi” dedi. Beşîr geldi; kadı evindeydi. Kadı ayrılınca oğluna şöyle dedi: “Oğlum! Seni hadis öğrenmekten alıkoyardım; bugünden sonra alıkoymayacağım. Artık kadı kapıma geliyor! Bunu ne zaman umabilirdim?” [al-Muntazam 9/89, 90].

Açıklama

Selefin söz ve hatıralarından aktarılmıştır.

Kaynak: Özgün kartın kaynaklarına bakınız.