Karunungan ng mga naunang matutuwid
الخوف والخشية: عن محمد بن المنكدر رحمه الله: أنه بينما هو ذات ليلة قائم يصلي إذ استبكى، فكثر بكاؤه حتى فزع له أهله، فسألوه: ما الذي أبكاك؟ فاستعجَمَ عليهم، فتمادى في البكاء، فأرسلوا إلى أبي حازم وأخبروه بأمره، فجاء أبو حازم إليه، فإذا هو يبكي، فقال: يا أخي ما الذي أبكاك قد رُعْتَ أهْلك؟ فقال له: إني مرت بي آية من كتاب الله - عزَّ وجلَّ. قال: ما هي؟ قال: قول الله - عزَّ وجلَّ -: " وَبَدَا لَهُم مِّنَ اللَّهِ مَا لَمْ يَكُونُوا يَحْتَسِبُونَ " [الزمر:47] قال: فبكى أبو حازم معه، واشتدّ بكاؤهما. قال: فقال بعض أهله لأبي حازم: جئنا بك لتفرّج عنه فزِدْته. قال: فأخبرهم ما الذي أبكاهما. [صفة الصفوة 2/479].
Salin sa Tagalog
Takot at magalang na pangamba: Isang gabi ay nakatayong nagdarasal si Muhammad ibn al-Munkadir, kaawaan siya ni Allah, nang magsimula siyang umiyak. Napakalakas ng kanyang pag-iyak kaya nabahala ang kanyang pamilya. Tinanong nila kung bakit siya umiiyak, ngunit hindi niya maipaliwanag at patuloy siyang umiyak. Ipinatawag nila si Abu Hazim at sinabi sa kanya ang nangyari. Nang dumating si Abu Hazim at makitang umiiyak siya, nagtanong siya: ‘Kapatid, bakit ka umiiyak? Pinatakot mo ang iyong pamilya.’ Sinabi ni Muhammad: ‘Dumaan sa aking isip ang isang talata mula sa Aklat ni Allah, ang Makapangyarihan at Maringal.’ Tinanong ni Abu Hazim kung anong talata. Sumagot siya: ‘Sinabi ni Allah, ang Makapangyarihan at Maringal: “Lilitaw sa kanila mula kay Allah ang hindi nila kailanman inaasahan” [Qur’an 39:47].’ Nagsimulang umiyak si Abu Hazim kasama niya, at lalo pang tumindi ang kanilang pag-iyak. Sinabi ng isa sa pamilya kay Abu Hazim: ‘Dinala ka namin upang aliwin siya, ngunit lalo mo siyang pinalala.’ Ipinaliwanag ni Abu Hazim sa kanila kung bakit silang dalawa ay umiyak. [Sifat al-Safwah 2/479].
Sanggunian: Tingnan ang mga sangguniang nakasaad sa orihinal na teksto ng card. Walang hiwalay na detalyadong sanggunian.