Karunungan ng mga naunang matutuwid
حفظ اللسان من كثرة الكلام: قال عطاء بن أبي رباح رحمه الله: إن من كان قبلكم كانوا يكرهون فضول الكلام، وكانوا يعدون فضول الكلام ما عدا كتاب الله أن تقرأه، أو تأمر بمعروف أو تنهى عن منكر، أو تنطق بحاجتك في معيشتك التي لا بد لك منها، أتنكرون: " وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَافِظِينَ * كِرَاماً كَاتِبِينَ " [الانفطار: 10، 11] " إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ " [ق: 17، 18] أما يستحي أحدكم أنه لو نُشرت عليه صحيفته التي أملى صَدْرَ نهاره كان أكثر ما فيها ليس من أمر دينه ولا دنياه!. [موسوعة ابن أبي الدنيا 7/72].
Salin sa Tagalog
Pag-iingat sa dila mula sa sobrang pagsasalita: Sinabi ni Ata ibn Abi Rabah, kaawaan siya ni Allah: Kinamumuhian ng mga nauna sa inyo ang labis na pananalita. Itinuturing nilang labis ang anumang iba sa pagbibigkas ng Aklat ni Allah, pag-uutos ng mabuti, pagbabawal ng masama, o pagsasalita tungkol sa kinakailangang usapin ng kabuhayan. Itinatanggi ba ninyo na ‘sa inyo ay may mga tagapagbantay, mararangal na tagapagsulat’ [al-Infitar 82:10–11], at na ‘tinatanggap ng dalawang tagatanggap, na nakaupo sa kanan at kaliwa; walang anumang salitang binibigkas nang walang nakahandang tagamasid sa tabi niya’ [Qaf 50:17–18]? Wala bang nahihiya sa inyo na kung ilalatag sa kanya ang talaang idinikta niya sa unang bahagi ng kanyang araw, karamihan dito ay walang kaugnayan sa kanyang relihiyon o pangangailangan sa mundo? [Ensiklopedya ni Ibn Abi al-Dunya 7/72].
Sanggunian: Tingnan ang mga sangguniang nakasaad sa orihinal na teksto ng card. Walang hiwalay na detalyadong sanggunian.