Mga pananaw tungkol sa mga batang yumao
* حديث سمرة بن جندب في صحيح البخاري أنه عليه الصلاة والسلام قال في جملة ذلك المنام حين مر على ذلك الشيخ تحت الشجرة وحوله ولدان فقال له جبريل هذا إبراهيم عليه السلام وهؤلاء أولاد المسلمين وأولاد المشركين قالوا يا رسول الله وأولاد المشركين قال نعم وأولاد المشركين ومنهم من جزم لهم بالنار لقوله عليه السلام هم مع آبائهم ومنهم من ذهب إلى أنهم يمتحنون يوم القيامة في العرصات فمن أطاع دخل الجنة وانكشف علم الله فيهم بسابق السعادة ومن عصى دخل النار داخراً.
Gabay sa pagbigkas
Ḥadīthu Samurata bni Jundubin fī Ṣaḥīḥil-Bukhāriyyi annahu ʿalayhiṣ-ṣalātu was-salāmu qāla fī jumlati dhālikal-manāmi ḥīna marra ʿalā dhālikash-shaykhi taḥtash-shajarati wa ḥawlahu wildānun fa-qāla lahu Jibrīlu: Hādhā Ibrāhīmu ʿalayhis-salāmu wa hāʾulāʾi awlādul-muslimīna wa awlādul-mushrikīna. Qālū: Yā Rasūlallāhi wa awlādul-mushrikīna? Qāla: Naʿam wa awlādul-mushrikīna. Wa minhum man jazama lahum bin-nāri li-qawlihi ʿalayhis-salāmu: Hum maʿa ābāʾihim. Wa minhum man dhahaba ilā annahum yumtaḥanūna yawmal-qiyāmati fil-ʿaraṣāti, fa-man aṭāʿa dakhalal-jannata wankashafa ʿilmullāhi fīhim bi-sābiqis-saʿādati, wa man ʿaṣā dakhalan-nāra dākhiran.
Salin sa Tagalog
Sa hadith ni Samurah ibn Jundub sa Sahih al-Bukhari, sinabi niya, sumakanya ang pagpapala at kapayapaan, bilang bahagi ng panaginip na iyon nang dumaan sa matandang nasa ilalim ng puno at may mga batang nakapaligid: Sinabi sa kanya ni Jibril: Ito si Ibrahim, sumakanya ang kapayapaan, at ang mga ito ang mga anak ng mga Muslim at mga anak ng mga nagtatambal. Tinanong nila: O Sugo ng Allah, at ang mga anak ng mga nagtatambal? Sinabi niya: Oo, at ang mga anak ng mga nagtatambal. May ilan na nagtiyak na sa Apoy sila, dahil sa sinabi niya, sumakanya ang kapayapaan: Kasama sila ng kanilang mga ama. May ilan na nagsabing susubukin sila sa Araw ng Muling Pagkabuhay sa mga kapatagan. Ang sumunod ay papasok sa Paraiso at mahahayag ang kaalaman ng Allah tungkol sa dati nang itinakdang kaligayahan para sa kanila. Ang sumuway ay papasok sa Apoy nang hamak.
Sanggunian: تفسير ابن كثير ج3/ص31