ชีวิตชนรุ่นแรก · หน้า 18
حرص السلف على تربية أبنائهم وتعليمهم والصبر على ذلك: كتب عمر بن عبد العزيز رحمه الله إلى مؤدب ولده: خذهم بالجفاء، فهو أمنع لأقدامهم، وترك الصبحة، فإن عادتها تُكسب الغفلة، وقلة الضحك، فإن كثرته تميت القلب، وليكن أول ما يعتقدون من أدبك بغض الملاهي، التي بدؤها من الشيطان، وعاقبتها سخط الرحمن، فإنه بلغني عن الثقات من حملة العلم أن حضور المعازف، واستماع الأغاني، واللهج بهما، ينبت النفاق في القلب كما ينبت العشب بالماء، وليفتتح كل غلام منهم بجزء من القرآن يثبت في قراءته، فإذا فرغ منه تناول نبله وقوسه، وخرج إلى الغرض حافيا، فرمى سبعة أرشاق، ثم انصرف إلى القائلة، فإن ابن مسعود كان يقول: يا بنيَّ قيلوا فإن الشياطين لا تقيل. قوله: الصبحة التي نهاهم عنها، فإنها هي: النوم بعد طلوع الصبح. [موسوعة ابن أبي الدنيا 5/285].
คำแปลภาษาไทย
ความกระตือรือร้นของมุสลิมยุคต้นในการเลี้ยงดูสอนลูกและอดทนทำเช่นนั้น อุมัร อิบนุอับดุลอะซีซ ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน เขียนครูลูก “ฝึกเข้ม จะทำยืนมั่นคง กันนอนเช้าเพราะนิสัยทำเผลอ และหัวเราะมากเพราะฆ่าหัวใจ บทอบรมแรกให้ไม่ชอบบันเทิงเหลาะแหละ ที่เริ่มจากชัยฏอนจบด้วยผู้ทรงกรุณาไม่พอใจ ผู้ถือความรู้น่าเชื่อบอกว่าร่วมดนตรี ฟังเพลง และหมกมุ่น ทำกลับกลอกงอกในใจเหมือนน้ำให้หญ้างอก ให้เด็กเริ่มส่วนอัลกุรอานเรียนอ่านมั่น เมื่อจบจับศรธนู เดินเท้าเปล่าไปเป้า ยิงเจ็ดชุด แล้วพักเที่ยง อิบนุมัสอูดเคยว่า ลูก จงพักเที่ยง เพราะชัยฏอนไม่พัก” “นอนเช้า” ที่ห้ามคือนอนหลังรุ่งอรุณ [สารานุกรมอิบนุอะบิดดุนยา 5/285]
แหล่งอ้างอิง: ต้นฉบับไม่ได้ระบุแหล่งอ้างอิงแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อความและแหล่งอ้างอิงในหมวดต้นฉบับ