ชีวิตของชนรุ่นแรก · หน้า 19
حفظ اللسان من كثرة الكلام: قال عطاء بن أبي رباح رحمه الله: إن من كان قبلكم كانوا يكرهون فضول الكلام، وكانوا يعدون فضول الكلام ما عدا كتاب الله أن تقرأه، أو تأمر بمعروف أو تنهى عن منكر، أو تنطق بحاجتك في معيشتك التي لا بد لك منها، أتنكرون: " وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَافِظِينَ * كِرَاماً كَاتِبِينَ " [الانفطار: 10، 11] " إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ " [ق: 17، 18] أما يستحي أحدكم أنه لو نُشرت عليه صحيفته التي أملى صَدْرَ نهاره كان أكثر ما فيها ليس من أمر دينه ولا دنياه!. [موسوعة ابن أبي الدنيا 7/72].
คำแปลภาษาไทย
การรักษาลิ้นจากคำพูดมากเกินควร: อะฏออ์ อิบนุ อบีเราะบาห์ ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาเขา กล่าวว่า คนก่อนพวกท่านรังเกียจคำพูดส่วนเกิน พวกเขานับทุกอย่างที่นอกเหนือจากการอ่านคัมภีร์ของอัลลอฮ์ การสั่งใช้ความดี การห้ามความชั่ว หรือการพูดถึงเรื่องปัจจัยยังชีพที่จำเป็น ว่าเป็นส่วนเกิน พวกท่านปฏิเสธหรือว่า “เหนือพวกเจ้ามีผู้คุ้มครอง ผู้จดบันทึกอันทรงเกียรติ” [อัลอินฟิฏอร 82:10–11] และว่า “ผู้รับสองท่านรับบันทึก โดยนั่งทางขวาและทางซ้าย ไม่มีคำใดที่เขาเปล่งออกมาโดยไม่มีผู้เฝ้าดูพร้อมอยู่ข้างเขา” [กอฟ 50:17–18] ไม่มีใครในหมู่พวกท่านละอายบ้างหรือ หากบันทึกที่ตนบอกให้จดในช่วงต้นวันถูกเปิดให้ดู แล้วส่วนใหญ่ไม่เกี่ยวทั้งกับศาสนาและความจำเป็นทางโลกของตน [สารานุกรมอิบนุ อบิดดุนยา 7/72]
แหล่งอ้างอิง: ต้นฉบับไม่ได้ระบุแหล่งอ้างอิงแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อความและแหล่งอ้างอิงในหมวดต้นฉบับ