ชีวิตของชนรุ่นแรก · หน้า 21
النار وعذابها: عن سعيد بن جبير رحمه الله، قال: إذا جاع أهل النار استغاثوا بشجرة الزقوم، فأكلوا منها، فاختلست(أسقطت)جلود وجوههم، فلو أن مارًّا يمر بهم لعرف جلود وجوههم فيها. ثم يُصب عليهم العطش، فيستغيثوا فيغاثون بماء كالمهل، وهو الذي قد انتهى حره. فإذا أُدني من أفواههم انشوى من حره لحم وجوههم التي سقطت عنها الجلود، و " يُصْهَرُ بِهِ مَا فِي بُطُونِهِمْ وَالْجُلُودُ " [الحج: 20]، فيمشون تسيل أمعاؤهم، وتساقط جلودهم، ثم يُضربون بمقامع من حديد، ويسقط كل عضو على حياله، يدعون بالثبور. [موسوعة ابن أبي الدنيا 6/414].
คำแปลภาษาไทย
ไฟนรกและการลงโทษ: สะอีด อิบนุ ญุบัยร์ ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาเขา กล่าวว่า “เมื่อชาวนรกหิว พวกเขาหาการบรรเทาจากต้นซักกูมและกินมัน มันลอก คือทำให้ผิวหน้าร่วง หากใครผ่านมาก็จะจำผิวหน้าของพวกเขาในนั้นได้ แล้วความกระหายถาโถม พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือและได้รับน้ำเหมือนโลหะหลอมที่ร้อนถึงที่สุด เมื่อนำใกล้ปาก ความร้อนย่างเนื้อใบหน้าที่ผิวร่วงไป สิ่งในท้องและผิวหนังถูกหลอมด้วยมัน [อัลหัจญ์: 20] พวกเขาเดินโดยลำไส้ไหลออกและผิวร่วง จากนั้นถูกตีด้วยกระบองเหล็ก ทุกอวัยวะร่วงแยกกัน และพวกเขาร้องขอความพินาศ” [สารานุกรมอิบนุ อบิดดุนยา 6/414]
แหล่งอ้างอิง: ต้นฉบับไม่ได้ระบุแหล่งอ้างอิงแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อความและแหล่งอ้างอิงในหมวดต้นฉบับ