หน้า 11
حال السلف مع الفتن والمحن: كتب ابنُ السَّمَّاك رحمه الله إلى الرشيد يعزيه بابن له: أما بعدُ، فإن استطعتَ أن يكون شكرُك لله حينَ قَبضه أكثرَ من شكرِك له حينَ وهبه، فإنَّه حينَ قبضه أحرز لك هِبتَه، ولو سلِم لم تَسْلَم من فِتْنتِه؛ أرأيتَ حزنَك على ذهابه وتلهُّفَك لفِراقه! أرضِيتَ الدارَ لنفسك فتَرْضَاها لابنك! أمّا هو فقد خلَص من الكدر، وبقيتَ أنت معلَّقًا بالخَطَر. واعلم أن المصيبةَ مصيبتان إن جزِعْتَ، وإنما هي واحدة إن صبَرت، فلا تجمعِ الأمرين على نفسِك. [عيون الأخبار 3/59].
คำแปลภาษาไทย
แนวทางของมุสลิมยุคแรกเมื่อเผชิญบททดสอบและความทุกข์: อิบนุสสัมมาก ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาเขา เขียนถึงอัรรอชีดเพื่อแสดงความเสียใจเมื่อบุตรเสียชีวิตว่า “ต่อจากนี้ หากท่านทำให้การขอบคุณอัลลอฮ์เมื่อทรงรับเขาไปยิ่งใหญ่กว่าการขอบคุณเมื่อทรงมอบเขาให้ได้ จงรู้ว่าเมื่อทรงรับเขาไป พระองค์ทรงทำให้ของประทานนั้นมั่นคงสำหรับท่าน หากเขายังมีชีวิต ท่านย่อมไม่ปลอดภัยจากบททดสอบของเขา ท่านเห็นความเศร้าเมื่อเขาจากไปและความทุกข์เมื่อต้องพรากจากเขาหรือ ท่านพอใจกับชีวิตนี้สำหรับตนเองหรือ และพอใจให้บุตรหรือ เขาพ้นความทุกข์ไปแล้ว แต่ท่านยังแขวนอยู่ในอันตราย จงรู้ว่าเคราะห์ร้ายจะเป็นสองเท่าหากท่านสิ้นหวัง แต่เป็นเพียงอย่างเดียวหากอดทน อย่ารวมทั้งสองให้ตนเอง” [อุยูนุลอัคบาร 3/59]
แหล่งอ้างอิง: ต้นฉบับไม่ได้ระบุแหล่งอ้างอิงแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อความและแหล่งอ้างอิงในหมวดต้นฉบับ