หน้า 12
تقديم الأولويات: عن خَيْثَمة: قال أبو الدرداء رضى الله عنه: كنتُ تاجرًا قبل المَبْعث، فلما جاء الإسلامُ، جمعتُ التِّجارةَ والعِبادةَ، فلم يجتمعا، فتركتُ التجارة، ولزمتُ العبادة. قال الذهبي رحمه الله: الأفضل جَمْعُ الأمرين مع الجهاد، وهذا الذي قاله هو طريقُ جماعة من السَّلفِ والصوفية، ولا ريبَ أن أمزجة الناس تختلفُ في ذلك، فبعضُهم يَقوى على الجمع، كالصِّدِّيق، وعبدِ الرحمن بن عوفَ، وكما كان ابنُ المبارك. وبعضُهم يَعجِزُ، ويقتصِرُ على العبادة، وبعضُهم يقوى في بدايته، ثم يَعجِزُ، وبالعكس، وكلٌّ سائغ. ولكن لا بد من النهضة بحقوق الزَّوجَة والعيال. [السير (تهذيبه) 1/269].
คำแปลภาษาไทย
การจัดลำดับความสำคัญ: ค็อยษะมะฮ์รายงานว่า อบูอัดดัรดาอ์ ขออัลลอฮ์ทรงพอพระทัยเขา กล่าวว่า “ฉันเป็นพ่อค้าก่อนอิสลาม เมื่ออิสลามมา ฉันพยายามรวมการค้ากับอิบาดะฮ์ แต่ทั้งสองอยู่ร่วมกันไม่ได้ จึงละการค้าและอุทิศตนแก่อิบาดะฮ์” อัซซะฮะบี ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาเขา กล่าวว่า “หนทางดีที่สุดคือรวมทั้งสองพร้อมญิฮาด” สิ่งที่เขากล่าวเป็นแนวทางของมุสลิมยุคแรกและชาวศูฟีกลุ่มหนึ่ง ไม่ต้องสงสัยว่าอุปนิสัยผู้คนต่างกัน บางคนทำทั้งสองได้ เช่น อบูบักร์ อัศศิดดีก อับดุรเราะห์มาน อิบนุเอาฟ์ และอิบนุลมุบาร็อก บางคนทำไม่ได้จึงจำกัดตนกับอิบาดะฮ์ บางคนเข้มแข็งตอนต้นแล้วอ่อนกำลัง หรือกลับกัน ทั้งหมดเป็นที่อนุญาต แต่จำเป็นต้องให้สิทธิแก่ภรรยาและลูก [สิยัร ฉบับย่อ 1/269]
แหล่งอ้างอิง: ต้นฉบับไม่ได้ระบุแหล่งอ้างอิงแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อความและแหล่งอ้างอิงในหมวดต้นฉบับ