หน้า 12
تقديم الأولويات: قال أبو سليمان الداراني رحمه الله: كل من كان في شيء من التطوع يلذُّ به فجاء وقت فريضة فلم يقطع وقتها لذة التطوع فهو في تطوعه مخدوع. [الحلية (تهذيبه) 3 / 192]. وقال الذهبي: هنا مسألةٌ مُختلف فيها: هل طَلَبُ العلم أفضلُ، أو صلاةُ النَّافلة والتلاوة والذِّكر؟ فأما من كان مخلصًا لله في طلب العلم، وذهنُه جيد، فالعلم أولى، ولكن مع حَظٍّ من صلاة وتَعَبُّدٍ، فإن رأيته مُجِدًّا في طلب العلم لا حظَّ له في القُربات، فهذا كسلان مهين، وليس هو بصادق في حسن نيته، وأما من كان طلبُه الحديث والفقه غِيَّةً ومحبَّةً نفسانية فالعبادة في حقه أفضل، بل ما بينهما أفْعلُ تفضيلٍ، وهذا تقسيمٌ في الجملة. [السير (تهذيبه) 2/690].
คำแปลภาษาไทย
การจัดลำดับความสำคัญ: อบูสุลัยมาน อัดดารอนี ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาเขา กล่าวว่า “ผู้ใดทำอิบาดะฮ์สมัครใจและเพลิดเพลินกับมัน แล้วเวลาละหมาดบังคับมาถึงแต่ไม่ยุติความเพลิดเพลินนั้น เขาถูกหลอกด้วยอิบาดะฮ์สมัครใจของตน” [อัลหิลยะฮ์ ฉบับย่อ 3/192] อัซซะฮะบีกล่าวว่า “มีเรื่องที่ความเห็นต่างกัน คือการแสวงหาความรู้ดีกว่า หรือการละหมาดสมัครใจ การอ่าน และการรำลึกอัลลอฮ์ดีกว่า สำหรับผู้แสวงหาความรู้อย่างจริงใจต่ออัลลอฮ์และมีสติปัญญาสมบูรณ์ ความรู้มาก่อน แต่ควรมีส่วนของละหมาดและอิบาดะฮ์ด้วย หากเห็นเขาขยันแสวงหาความรู้แต่ไม่มีส่วนในกิจกรรมภักดีเลย นั่นคือคนเกียจคร้านต่ำต้อย ไม่จริงใจในเจตนาดี ส่วนผู้ศึกษาหะดีษและฟิกฮ์ด้วยความอยากและความชอบส่วนตัว อิบาดะฮ์ดีกว่าสำหรับเขา แท้จริงความต่างระหว่างสองอย่างเป็นเรื่องของความเหมาะสมที่ควรเลือก นี่คือการจำแนกโดยทั่วไป” [สิยัร อะอ์ลามินนุบะลาอ์ ฉบับย่อ 2/690]
แหล่งอ้างอิง: ต้นฉบับไม่ได้ระบุแหล่งอ้างอิงแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อความและแหล่งอ้างอิงในหมวดต้นฉบับ