ชีวิตของชนรุ่นแรก · หน้า 21
ما قيل في الموت ورهبته:عن الربيع بن صبيح، قال: قلنا للحسن رحمه الله، يا أبا سعيد عظنا، فقال: إنما يتوقع الصحيح منكم داء يصيبه، والشاب منكم هرمًا يُفنيه، والشيخ منكم موتًا يرديه، أليس العواقب ما تسمعون؟ أليس غدًا تفارق الروح الجسد؟ المسلوب غدًا أهله وماله، الملفوف غدًا في كفنه، المتروك غدًا في حفرته، المنسي غدًا من قلوب أحبته، الذين كان سعيه وحزنه لهم، ابنَ آدم نزل بك الموت فلا ترى قادمًا ولا تجيء زائرًا ولا تكلم قريبًا، ولا تعرف حبيبًا، تنادي فلا تجيب، وتسمع فلا تعقل، قد خربت الديار، وعُطلت العشار، وأُيتمت الأولاد، قد شخص بصرك، وعلا نفسك، واصطكت أسنانك، وضعفت ركبتاك، وصار أولادك غرباء عند غيرك!. [موسوعة ابن أبي الدنيا 5/551].
คำแปลภาษาไทย
คำกล่าวเรื่องความตายและความน่าสะพรึงกลัวของมัน: อัรรอบีอ์ อิบนุ เศาะบีห์ กล่าวว่า เรากล่าวแก่อัลหะสัน ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาเขา ว่า “อบูสะอีด โปรดตักเตือนเรา” เขากล่าวว่า “ผู้แข็งแรงในหมู่ท่านรอได้เพียงโรคที่จะประสบ คนหนุ่มรอความชราที่ทำให้ทรุด และคนชรารอความตายที่ทำให้ล้มลง ผลลัพธ์มิใช่ดังที่ได้ยินหรือ พรุ่งนี้วิญญาณจะไม่พรากร่างหรือ พรุ่งนี้เขาจะถูกพรากจากครอบครัวและทรัพย์ ถูกห่อผ้ากะฝั่น ถูกทิ้งในหลุม และถูกลืมในหัวใจคนที่รัก ซึ่งเขาเคยเพียรและเศร้าเพื่อพวกเขา ลูกหลานอาดัมเอ๋ย ความตายมาถึงเจ้าแล้ว เจ้าไม่เห็นผู้มา ไม่ไปเยี่ยม ไม่พูดกับญาติ หรือรู้จักคนที่รัก เจ้าถูกเรียกแต่ไม่ตอบ ได้ยินแต่ไม่เข้าใจ บ้านพังทลาย อูฐตัวเมียตั้งครรภ์ถูกละเลย และเด็กกำพร้า สายตาเจ้าตรึงแน่น ลมหายใจขึ้นสูง ฟันกระทบกัน เข่าอ่อนแรง และลูกของเจ้ากลายเป็นคนแปลกหน้าในการดูแลของผู้อื่น!” [สารานุกรมอิบนุ อบิดดุนยา 5/551]
แหล่งอ้างอิง: ต้นฉบับไม่ได้ระบุแหล่งอ้างอิงแยกต่างหาก โปรดตรวจสอบข้อความและแหล่งอ้างอิงในหมวดต้นฉบับ